Transatlantique

คุณต้องการที่จะอยู่ในโรงแรมที่มีความรู้สึกของยุคอดีตสถานที่นี้อาจดึงดูดคุณ มันเหมือนอยู่ที่บ้านของป้าที่ยอดเยี่ยมที่ไม่เคยได้รับการปรับปรุง รูปแบบการตกแต่งแบบเดิมนั้นค่อนข้างจะสมบูรณ์อยู่เสมอ ห้องของฉันได้รับการปรับปรุงในบางจุด แต่มีคุณสมบัติดั้งเดิมมากมาย มันสะอาดมีทุกอย่างทำงานรวมทั้งเตียงนอนสบายน้ำร้อนและแรงดันน้ำมากมาย พนักงานเป็นกันเองและช่วยเหลือดีมาก ฉันอยู่ที่นั่นเพื่อดูอาคารอาร์ทเดโคและตั้งอยู่ในใจกลางของพื้นที่หลัก

โรงแรมที่เลวร้ายที่สุดที่ฉันได้รับ: บุคลากรที่ไม่เป็นมืออาชีพพูดภาษาอังกฤษไม่ดีฉันจ่ายภาษีนักท่องเที่ยวพวกเขาไม่ได้ให้ฉันใบแจ้งหนี้, อาหารเช้าที่ไม่ดีมากไม่มีข้อมูลเกี่ยวกับอาหารค่ำหรือบริการอาหารกลางวันหรือเมนูอาหารไม่มี wifi ในห้องมินิบาร์ ว่างเปล่าและตัดการเชื่อมต่อห้องน้ำฝักบัวอาบน้ำที่รั่วไหลออกมาเหนือชั้น 2 ผ้าห่มหนักในฤดูหนาวบนเตียงพวกเขาไม่เคยเปลี่ยนผ้าปูที่นอนของเตียงในหนึ่งสัปดาห์แมลงวันในห้อง (อย่าเปิดหน้าต่าง) คลับเล่นเพลงอย่างหนักจน ดึกในคืนที่ฉันพบแมลงสาบที่อาศัยอยู่บนพื้น keyplan ไร้สาระและคนที่แต่งตัวประหลาดไม่ได้พูดภาษาอังกฤษโทรศัพท์ในห้องโดยไม่มีข้อมูลเกี่ยวกับบริการเฟอร์นิเจอร์มากเกินไปในห้องที่คุณแทบจะเดินไม่มีการบำรุงรักษาอาคาร โรงแรมแห่งนี้ไม่ได้เข้าใกล้โรงแรมระดับ 3 ดาว อย่าให้คุณเข้าใจผิดด้วยรูปลักษณ์แบบดั้งเดิมและตามราคาใช้จ่ายมากกว่า 200 ดอลลาร์และไปที่โรงแรมที่ได้รับการยอมรับในระดับสากล

เราสิ้นสุดการเข้าพักที่โรงแรมแห่งนี้เนื่องจากรั้วจองห้องพัก เนื่องจากเราอ่านรีวิวออนไลน์ก่อนการมาถึงของเราเราจึงมาพร้อมกับใจที่เปิดกว้างยอมรับความประหลาดใจใด ๆ ที่อาจเกิดขึ้น ห้องโถงของโรงแรมที่สูบบุหรี่แสดงของตกแต่งโบราณมากมาย - ภาพเขียนเก่ากฎเกณฑ์ทองแดงรายละเอียดหินอ่อน ราวกับว่าเราเอาเครื่องเวลาและเดินทางมาถึงฝรั่งเศสในปี 1950 ฉันได้รับกุญแจห้องพร้อมกับแท็กตะกั่วขนาดยักษ์บนห่วงโซ่พวงกุญแจซึ่งเป็นแท็กที่หนักและผิดปกติซึ่งฉันรู้สึกอึดอัดที่จะใส่มันลงในกระเป๋ากางเกงขาสั้นของฉัน ห้องของเราเป็นห้องสวีทที่ส่วนท้ายของชั้นที่ "ชั้นที่สาม" แต่เราบอกว่าเพราะลิฟท์ไม่ได้ทำงาน atm เราต้องใช้บันได ขณะที่เราปีนขึ้นไปถึงชั้น 2 เราไม่เห็นไฟทั้งหมดในชั้นทั้งหมด เราปีนขึ้นไปชั้นอื่นและคิดว่าเราอยู่ที่นั่น แต่แล้วเราสังเกตเห็นว่าทุกห้องมีป้ายกำกับว่า "2 xx" ดังนั้นฉันรู้อย่างรวดเร็วว่าโรงแรมต้องปิดทั้งชั้นที่ 2 และย้ายหมายเลขพื้นขึ้น! ห้องโถงทางมืดของ "ชั้น 3" ใหม่มีเฟอร์นิเจอร์เก่าและปูพรมไว้ทั้งหมด และในที่สุดเราก็อยู่ที่ห้องสวีทของเราในตอนท้ายของห้องโถง! ผ่านประตูฝรั่งเศสห้องโถงสั้น ๆ นำไปสู่ห้องนอนใหญ่และห้องรองซึ่งแต่ละห้องมีระเบียงเล็ก ๆ ทั้งที่เปิดเมื่อเรามาถึง ผ้าม่านถูกบินเข้าไปในห้องอย่างไม่เต็มใจ ห้องรองมีเตียงแฝดสองเตียงติดกันและประตูที่มีแสงจ้า เราไม่สามารถบอกได้ว่าเตียงถูกสร้างขึ้นมานานเท่าใดเนื่องจากผ้าห่มด้านบนนั้นมีฝุ่นอย่างน้อย ในเตียงต้นแบบมีห้องน้ำเต็มรูปแบบขนาดใหญ่ที่มีหน้าต่างบานใหญ่หันหน้าไปทางถนน อ่างล้างจานอ่างอาบน้ำสุขากระจกทุกอย่างได้รับการออกแบบอย่างดี คุณสามารถบอกได้ว่าต้องย้อนกลับไปในวันที่หรูหรา น้ำร้อนใช้เวลานานในการวิ่งผ่านและด้านไม่สามารถหยุดการหยดได้ และหนึ่งในทีวีมีหลอด ตอนกลางคืนกลับจากมื้อค่ำขณะที่เราเดินผ่านบันไดอีกครั้งฉันสงสัยว่าชั้นสองมีผีสิงไหม กลับไปที่ห้องระเบียงได้รับการจุดไฟจากนีออนจากสโมสรถัดไป ฉันตื่นขึ้นมาด้วยการสู้รบบนถนนตอน 3 โมงเช้า เช้าวันรุ่งขึ้นเราได้บอกว่าลิฟท์ได้กลับมาดังนั้นเราจึงเอามันลงสำหรับอาหารเช้า ฉันได้กล่าวลิฟต์นี้ทำเครื่องหมายด้วย Otis, 1922 น่าจะเป็นสิ่งมหัศจรรย์ที่สุดที่ฉันเคยเห็น ไฟและงานศิลปะที่พิมพ์บนผนังแสดงสถานะของสถานที่แห่งนี้ในช่วงเวลาที่ดีที่สุด โดยเวลาเช็คเอาท์ที่จริงผมไม่รู้สึกกลัวโดยการเข้าพักของเรา แต่สงสัยว่ามันเป็นอย่างไรเมื่อโรงแรมแห่งนี้เป็นที่รุ่งโรจน์ของมันหรือไม่? และสิ่งที่ทำให้เกิดการล่มสลายของมัน? เหตุใดพวกเขาจึงไม่ได้รับโอกาสในการจัดหาเงินทุนเพื่อรักษาและปรับปรุงสถานที่แห่งนี้?