Hotel Junior

การเข้าพักที่ยอดเยี่ยม ห้องพักสะอาด ใช้งานได้ดี เตียงนอนสบาย แม้ว่าห้องจะดูเก่าไปหน่อย แต่ก็ไม่ได้ส่งผลกระทบต่อการเข้าพักแต่อย่างใด อาหารเช้าเยี่ยมมาก มีอาหารให้เลือกมากมาย พนักงานเป็นมิตร โดยเฉพาะผู้จัดการโรงแรมที่เป็นแบบอย่างที่ดี มีความสุภาพและให้ความช่วยเหลือเป็นอย่างมาก

ฉันจองห้องพักในวันที่เดินทางมาถึงเป็นเวลา 2 คืน สำหรับ 1 คน ฉันมาถึงในช่วงเย็นวันพฤหัสบดี แต่ไม่มีที่จอดรถเลยทั้งในและรอบๆ โรงแรม แม้ว่าพวกเขาจะโฆษณาว่ามีที่จอดรถที่โรงแรม แต่ก็ไม่มีที่ว่างเลยสักที่ และพวกเขายังคิดค่าจอดรถคืนละ 15 ยูโรอีกด้วย เมื่อผมมาถึง แผนคือจะวางสัมภาระอย่างรวดเร็วแล้วออกไปเยี่ยมเพื่อนๆ ฉันได้รับกุญห้องและเดินไปยังห้องที่จัดไว้ให้ด้วยความยินดี แต่ปัญหาคือเมื่อฉันไปถึง ฉันเปิดประตูไม่ได้ และหลังจากพยายามอยู่หลายครั้ง ในที่สุดก็มีผู้ชายคนหนึ่งมาเปิดประตูให้! ฉันสับสนมาก จึงเดินไปที่แผนกต้อนรับ พนักงานคนนั้นขอโทษขอโพธิ์อย่างมาก แต่ก็ดูสับสนเช่นกันเมื่อฉันบอกเขาว่าห้องของฉันมีคนจองแล้ว... จากนั้นหลังจากที่เขาหาห้องให้แล้ว เขาก็บอกว่าจะอัพเกรดให้ฉันโดยจัดห้องสำหรับสี่คนให้ ฉันมาคนเดียว แต่ไม่เป็นไร ฉันขอห้องใหญ่ก็ได้ ห้องนั้นคือห้อง 110/112 มีทางเข้าเดียว แล้วมีประตูสองบาน โดยห้องหนึ่งมีเตียงคู่ 1 เตียง และอีกห้องมีเตียงสองชั้น 2 เตียง ฉันรีบวางของแล้วออกไปโดยไม่ได้มองไปรอบๆ ห้อง แต่ก็บอกได้เลยว่ามันล้าสมัยมาก ผนังทางเดินส่วนใหญ่เป็นผนังกระจกบานใหญ่ และผนัง "ปกติ" ก็เป็นสีแดงมีกรอบสีดำมันวาว ตอนที่ฉันจะไปหาเพื่อน พนักงานที่แผนกต้อนรับถามฉันว่าชอบห้องพักไหม ฉันก็เลยตอบไปว่า... มันใหญ่มากจริงๆ ออกไปข้างนอกแล้วกลับมาประมาณบ่ายโมง เวลา 45 น. ขึ้นไปชั้นบนแล้วตรงไปนอนเลย วันรุ่งขึ้นเมื่อฉันตื่นขึ้นมา ฉันก็สามารถมองไปรอบๆ ห้องได้เสียที และนี่คือจุดเริ่มต้นของฝันร้าย พรมสกปรก มีเศษอะไรต่อมิอะไรเกลื่อนพื้นไปหมด ตั้งแต่เศษฝุ่น เส้นผม ไปจนถึงเศษห่อพลาสติก/ถุงพลาสติกชิ้นเล็กๆ วอลเปเปอร์เป็นสีแดงเลือด แต่ส่วนใหญ่ลอกล่อนออก และบางส่วนก็ฉีกขาด เปื้อนคราบ หรือทั้งสองอย่าง มีเทปกาวสำหรับงานทาสีห้อยอยู่เหนือขอบพัดลมเครื่องปรับอากาศบนเพดาน ตู้เย็นมีน้ำรั่วและใช้งานไม่ได้ตามปกติ มีเหยือกน้ำ (คิดว่าเป็นของแถม) ที่ไม่ได้เติมน้ำแต่มีน้ำอยู่บ้าง ปลั๊กไฟมีน็อตโผล่ออกมาและขันไม่แน่น มีรอยไหม้บุหรี่สีเหลือง/ส้มเต็มอ่างล้างหน้าในห้องน้ำ และท่อน้ำหลักที่ด้านล่างของอ่างล้างหน้าสกปรกและมีคราบเปื้อนซึ่งฉันคิดว่าน่าจะเป็นน้ำรั่ว ฉันอาบน้ำและเมื่อฉันเช็ดตัวด้วยผ้าขนหนูผืนใหญ่ ฉันก็พบว่าด้านหนึ่งของผ้าขนหนูเปื้อนรองพื้น (เครื่องสำอางสำหรับผู้หญิง) เต็มไปหมด และมีขนบริเวณอวัยวะเพศเต็มไปหมดบนโถชำระล้างและขอบชักโครก ห้องนั้นค่อนข้างน่ากลัวทีเดียว ด้วยการผสมผสานสีสันและผนังกระจก บางครั้งคุณอาจตกใจเมื่อเห็นเงาสะท้อนของใครบางคน แต่แล้วก็รู้ตัวว่า อ๋อ ไม่ใช่ เงาสะท้อนนั้น แต่เป็นไหล่ของฉันเองที่สะท้อนไปมาระหว่างผนัง ยังมีอีกหลายอย่าง แต่ทั้งหมดนั้นค่อนข้างน่ารังเกียจและยอมรับไม่ได้อย่างยิ่ง วันนั้นฉันได้คุยกับจูเลีย พนักงานต้อนรับ และถามเธอก่อนว่าเคยเห็นห้องนั้นหรือไม่ เธอบอกว่าไม่ และอธิบายว่ามีเจ้าของใหม่แล้ว และห้องพักทุกห้องจะได้รับการปรับปรุงใหม่ ฉันเล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นให้เธอฟัง และเธอก็เสียใจและเข้าใจเป็นอย่างมาก พร้อมทั้งนำผ้าเช็ดตัวผืนใหญ่มาให้ฉันทันที และฉันถามเธอว่าผู้รับผิดชอบจะมาเมื่อไหร่ เธอบอกว่าในตอนเช้า แน่นอนว่าฉันใช้เวลาทั้งวันอยู่นอกที่พัก และกลับมาในตอนเย็น จากนั้นก็เข้านอนเร็วเพราะต้องออกเดินทางในเช้าวันรุ่งขึ้น ตรงจุดนี้เองที่เรื่องราวเริ่มจากแย่ไปเป็นเลวร้ายอย่างที่สุด ฉันเช็คเอาท์กับพนักงานต้อนรับหญิงคนหนึ่งที่มีสำเนียงแปลกๆ เธอไม่ใช่คนอิตาลี แต่ยืนยันว่าเธอคือ "ลา ไดเร็ตทริซ" ซึ่งหมายถึงผู้จัดการ/ผู้อำนวยการนั่นเอง ฉันถามเธอว่าเธอทราบเรื่องสถานการณ์ห้องพักของฉันหรือไม่ และเธอบอกว่าไม่ ซึ่งทำให้ฉันเสียใจมาก เพราะฉันคิดจริงๆ ว่าน่าจะมีบันทึกหรือข้อความแจ้งให้พนักงานที่รับผิดชอบในตอนเช้าทราบว่าลูกค้าไม่พอใจและได้แจ้งปัญหาสำคัญบางอย่าง ฉันทำงานในธุรกิจบริการในใจกลางกรุงลอนดอนมาหลายปีแล้ว และแน่นอนว่ามีความรู้เกี่ยวกับวิธีการทำงานและมาตรฐาน/การตรวจสอบ/การประเมินความเสี่ยงที่ต้องดำเนินการเพื่อให้แน่ใจว่าสถานประกอบการปฏิบัติตามกฎระเบียบด้านสุขภาพและความปลอดภัย และที่สำคัญที่สุดคือมีความปลอดภัยโดยทั่วไปสำหรับลูกค้าทุกประเภท ตั้งแต่ครอบครัวไปจนถึงผู้พิการ ฉันจึงเริ่มอธิบายปัญหาต่างๆ ตรงนั้นที่แผนกต้อนรับ แต่ผู้จัดการควรจะพาฉันไปคุยส่วนตัวอย่างใจเย็น เป็นมืออาชีพ และที่สำคัญที่สุดคือเพราะเธอต้องการทราบรายละเอียดทั้งหมดของปัญหา แต่สิ่งที่ฉันได้รับคือท่าทีปกป้องตัวเองทันทีและความรู้สึกเหมือนไม่เชื่อราวกับว่าฉันกำลังโกหก ฉันรู้ว่าการสนทนานี้จะไม่ไปไหนต่อเมื่อฉันบอกเธอเกี่ยวกับวอลเปเปอร์ที่กำลังหลุดลอก และคำตอบของเธอก็คือ "ใช่ แต่มันเป็นวอลเปเปอร์" ราวกับว่ามันไม่ใช่เรื่องใหญ่ และสภาพของผนังและเพดานที่เปื้อน แตก และแย่ๆ นั้นก็โอเค เพราะในเดือนตุลาคมพวกเขาจะเปลี่ยนการตกแต่ง เนื่องจากไม่ได้เปลี่ยนมาตั้งแต่ยุค 70 และคำตอบของฉันทันทีก็คือ... คุณยังจะอนุญาตให้แขกเข้าพักที่นั่นตลอดทั้งฤดูร้อนในสภาพแบบนั้นอยู่ไหม และเธอบอกว่าใช่ ฉันตกตะลึงกับความไม่รู้ของเธอและวิธีที่เธอพยายามหาเหตุผลให้กับสิ่งที่ไม่เป็นที่ยอมรับ แต่ผนังเป็นเรื่องเล็กน้อยมาก ฉันบอกเธอเกี่ยวกับผ้าเช็ดตัวและคราบสกปรก และแสดงความคิดเห็นว่าบางทีห้องนั้นอาจจะทำความสะอาดไม่ทั่วถึง เพราะห้องเดิมของฉันมีคนจองไปแล้ว และอาจเป็นเพราะเหตุการณ์น่าอายที่พนักงานต้อนรับตอนที่ฉันมาถึง เขาเลยเลือกห้องแรกที่ว่างโดยไม่รู้ว่าห้องนั้นยังไม่ได้ทำความสะอาด หรือมีการก่อสร้างอยู่ เพราะอย่างที่ฉันบอกไป มีร่องรอยว่ามีคนมาก่อสร้างที่นี่เมื่อไม่นานมานี้ อย่างไรก็ตาม เธอก็หยิบคอมพิวเตอร์ออกจากโต๊ะทำงานแล้ววางไว้บนโต๊ะประชาสัมพันธ์อย่างกระทันหัน พร้อมชี้ไปที่หน้าจอแล้วพูดว่า เราโฆษณาห้องพักตามความเป็นจริง และพูดซ้ำๆ ว่า "ดูสิ ห้องพักของเราทุกห้องมีผนังสีแดง" " ฉันขอร้องเธออย่างสุภาพให้เอาคอมพิวเตอร์ออกไป และพยายามอธิบายให้เธอเข้าใจว่าปัญหาที่เกิดขึ้นนั้นร้ายแรงมาก หากหน่วยงานท้องถิ่นและ/หรือบริษัทตรวจสอบด้านสุขภาพและความปลอดภัยใดๆ มาตรวจสอบ ห้องนั้นก็อาจจะถือว่าไม่ปลอดภัย และอาจจะต้องปิดห้องจนกว่าจะแก้ไขปัญหาเสร็จ หรือแย่กว่านั้นคืออาจจะถูกปรับและเพิกถอนใบอนุญาตใดๆ ที่เธอมีอยู่เนื่องจากไม่ปฏิบัติตามกฎระเบียบ ฯลฯ... หลังจากที่ฉันพูดทั้งหมดนี้แล้ว สิ่งที่เธอบอกฉันและอาจจะรับรู้ได้ก็คือ เธอรู้สึกไม่พอใจที่ฉันเข้าใจผิดว่าการทำความสะอาดห้องนั้นไม่ได้ผลในวันที่ฉันมาถึง (ซึ่งในสถานการณ์ "อุดมคติ" หรือ "ไม่ค่อยอุดมคติ" ฉันคงยอมรับมันและคิดว่าเป็นเพราะโรงแรมอยู่ภายใต้การบริหารจัดการใหม่และข้อผิดพลาดเกิดขึ้นได้ และอะไรทำนองนั้น) แต่ไม่ใช่... ฉันเริ่มทนไม่ไหวแล้วและอยากจะออกไป ฉันไม่ต้องการอะไรจากที่นี่เลย ไม่มีการลดราคาหรืออะไรทำนองนั้น แม้ว่าค่าห้องพักซึ่งรวมแล้ว 133 ยูโรสำหรับ 2 คืน อย่างน้อยที่สุดก็น่าจะได้รับการคืนเงินเพื่อแสดงความปรารถนาดีก็ตาม... แต่แน่นอนว่านั่นไม่ใช่เรื่องจริง และสิ่งที่ทำให้เรื่องแย่ลงไปอีกก็คือตอนที่เธอพูดออกมาว่า "แล้วคุณต้องการอะไรจากเรื่องนี้ล่ะ?" แค่นั้นแหละ ฉันบอกเธอว่าโอเค... ในฐานะมืออาชีพในวงการนี้ ฉันพยายามช่วยเหลือเธออย่างเต็มที่ และสิ่งที่ฉันต้องการคือให้เธอรับฟัง เข้าใจ และหาทางแก้ไขปัญหาทั้งหมดที่ลูกค้าผู้จ่ายเงินได้แจ้งมา แต่ตอนนี้ฉันได้เตือนเธอไปแล้วว่า ฉันจะทำให้ทุกคนที่คิดจะมาพักที่โรงแรมแห่งนี้รู้ว่าพวกเขาอาจต้องเผชิญกับอะไรบ้าง สุดท้ายนี้ ผมยังกล่าวอีกว่า แม้ว่างานทั้งหมดจะเริ่มในเดือนตุลาคม แต่บริเวณห้องรับรองนั้นสะอาดสะอ้านและทันสมัยราวกับเป็นการปกปิดสถานที่ที่น่าเกลียดและอาจเป็นอันตรายเอาไว้ ฉันอธิบายว่ารีวิวแย่ๆ ที่มีเนื้อหาสาระจริงๆ ไม่ใช่แค่คำด่าทอ อาจส่งผลเสียต่อธุรกิจได้ง่าย โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อพวกเขาเพิ่งเข้ามารับช่วงเป็นเจ้าของใหม่... เธอพูดว่าอะไรนะ เธอบอกว่าเธอรู้สึกว่าฉันกำลังข่มขู่เธอ ฉันเลยเดินออกไปแล้วบอกเธอว่าฉันจะไม่จ่ายค่าห้องพักและค่าจอดรถ 1 คืน ซึ่งน่าจะไม่ถึง 30 ยูโรด้วยซ้ำ และเธอก็ยอมรับ (อย่างน้อยก็ในระดับหนึ่ง) ฉันถามเธออีกครั้งว่า คุณแน่ใจหรือเปล่าว่าไม่อยากทำอะไรเกี่ยวกับเรื่องนี้? เหมือนเป็นการแสดงความปรารถนาดี หรืออะไรก็ตามที่ช่วยบรรเทาสถานการณ์ เธอตอบว่าไม่ ดังนั้นตอนนี้ฉันจึงอยากให้เธอเข้าใจอย่างเจ็บปวดว่า การพยายามหลอกลวงลูกค้าด้วยการแสดงพื้นที่ต้อนรับที่ดูสวยงาม แต่ซ่อนสภาพเหมือนคุกสีแดงดำที่เต็มไปด้วยฝุ่น คราบสกปรก และความน่ารังเกียจนั้น สุดท้ายแล้วจะทำให้คุณได้รับรีวิว 1 ดาวในทุกเว็บไซต์ที่โรงแรมลงโฆษณา และบางทีเจ้าของโรงแรมอาจจะเรียกเธอไปคุยและอธิบายว่าเธอควรปฏิบัติตัวอย่างไรในฐานะผู้จัดการในธุรกิจโรงแรม เมื่อต้องรับมือกับข้อร้องเรียนที่รุนแรงเช่นนี้ หากคุณกำลังคิดที่จะจองที่พักสำหรับวันหยุดพักผ่อนที่โรงแรมแห่งนี้ คิดดูอีกที หรืออาจจะรอจนถึงเดือนตุลาคม ซึ่งหวังว่าสถานที่นั้นจะปลอดภัยกว่าที่จะกลับไป อย่างไรก็ตาม ถ้าคุณเป็นคนที่ไปพักที่นั่นในฤดูร้อนนี้ ฉันขออวยพรให้โชคดี

ฉันพักแค่คืนเดียว แต่จริงๆ แล้วอยากพักนานกว่านั้นด้วยซ้ำ เตียงนอนค่อนข้างแคบ แต่โดยรวมแล้วห้องพักเดี่ยวมีขนาดกำลังดี รวมถึงห้องน้ำด้วย อาหารเช้าที่รวมอยู่ในแพ็คเกจมีให้เลือกมากกว่าที่ฉันคาดไว้มาก ทำเลที่ตั้งดีเยี่ยม สามารถเดินไปยังสถานที่ท่องเที่ยวและชายหาดได้สะดวก อัตราส่วนราคาต่อคุณภาพดีมาก อย่างน้อยก็ในเดือนเมษายน ฉันอาจจะกลับมาอีกถ้าฉันได้กลับไปที่ริมินี