The Claridge Hotel

ฉันเข้าใจว่าคนที่เล่าเรื่องนี้เป็นคนเก่าแก่มาก หรือเป็นหนึ่งในคนเก่าแก่ที่สุดในแอตแลนติกซิตี้ แต่เตียงในห้องพักนั้นไม่เรียบ และมีกระดาษทิชชู่จากผู้เข้าพักคนก่อนวางอยู่บนเตียงด้วย ที่นั่งชักโครกในห้องน้ำอยู่ต่ำมากจนฉันไม่แนะนำให้ผู้ใหญ่ใช้เลย ไม่มีพรมปูพื้นหลังจากอาบน้ำเสร็จ และอุปกรณ์อาบน้ำที่พวกเขาจัดเตรียมไว้ให้ก็เหมาะสำหรับการเข้าพักในโรงแรมแค่ 4 ชั่วโมงเท่านั้น ไม่ใช่โรงแรมที่มีห้องพยาบาลให้บริการจริง ๆ

บริการลูกค้าแย่ที่สุดเท่าที่เคยเจอมา ติดต่อแผนกต้อนรับไม่ได้เลย แม้จะรอสายตั้ง 30 นาทีก็ตาม

ขณะนี้ฉันกำลังนั่งอยู่ในห้องพักโรงแรมคลาริดจ์ ฉันอยากออกไปเดินเล่นที่ชายหาดแต่เช้า แต่ทำไม่ได้เพราะต้องอยู่แต่ในห้องเพื่อความปลอดภัยของตัวเอง ฉันต้องรอจนกว่าจะมีผู้คนพลุกพล่านในตอนเช้าจึงจะออกจากห้องพักในโรงแรมได้ หรือไม่ก็ต้องโทรเรียก "เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัย" เพื่อขออนุญาตออกจากห้อง คุณจำเป็นต้องรู้จักโรงแรมคลาริดจ์ เมื่อจอดรถแล้วก็ได้กลิ่นปัสสาวะแรงมาก (ใช่แล้ว ทั้งสองครั้งเลย เพราะนี่เป็นการเข้าพักครั้งที่สองของฉันในสัปดาห์นี้) เมื่อเดินเข้าไปในโถงทางเดินที่นำไปสู่แผนกต้อนรับ คุณแทบจะเป็นลมเพราะกลิ่นเหม็นของถังบำบัดน้ำเสีย (ใช่ ทั้งสองอย่างเลย) อยากรู้สึกเคลิบเคลิ้มจากลิฟต์และทางเดินไหม? ถ้าอย่างนั้นที่นี่คือที่ที่ใช่! ครั้งล่าสุดที่เข้าพัก เมื่อวันจันทร์ ฉันตื่นขึ้นมาเพราะได้ยินเสียงคนกำลังมีเพศสัมพันธ์กันในทางเดิน! และฉันคงไม่ได้เล่าเรื่องทั้งหมดนี้ให้คุณฟังเลย ถ้าไม่ใช่เพราะสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อคืนนี้ มีคนทะเลาะวิวาทกันในทางเดินหน้าห้องของฉัน เป็นเวลาประมาณหนึ่งชั่วโมง ตั้งแต่ตีสองถึงตีสาม คำว่า "กลัว" ยังน้อยไป ฉันโทรไปที่แผนกต้อนรับ 4 ครั้งภายในหนึ่งชั่วโมง เวลาตี 4 เสียงตะโกนยังคงดังต่อเนื่องในโถงทางเดิน แต่คราวนี้ตะโกนใส่ "คนที่กำลังพยายามนอนหลับ" (ฉันเอง - พวกเขารู้ได้ยังไงว่าฉันโทรไปที่แผนกต้อนรับก่อนหน้านี้? ? ) จากนั้นคนๆ นั้นก็เริ่มทุบประตูห้องฉันซ้ำๆ ราวกับพยายามจะพังประตูเข้ามา ฉันวิ่งไปที่ห้องน้ำแล้วล็อกประตูขังตัวเองไว้ข้างใน เมื่อฉันรู้สึกว่าพวกเขากลับไปแล้ว ฉันจึงโทรไปที่แผนกต้อนรับ ฉันแจ้งเรื่องที่เกิดขึ้นให้พนักงานต้อนรับทราบแล้ว เธอบอกว่าจะส่งเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยมา... ฉันบอกเธออย่างชัดเจนแล้วว่าช่วยไปดูที่โถงทางเดินหน่อย แต่ไม่ว่ากรณีใดๆ ฉันไม่อยากให้เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยมาเคาะประตูห้องฉัน เพราะฉันไม่อยากให้ใครก็ตามที่มาเคาะประตูรู้ว่าฉันยังอยู่ในห้อง สองนาทีต่อมา...เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยก็มาเคาะประตูห้องฉันพร้อมตะโกนว่า "เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัย!" ฉันขอให้พวกเขาหยุดเคาะประตู พวกเขาบอกกับผมว่า "ไม่ เราจะไม่หยุดเคาะประตู" ฉันบอกพวกเขาไปแล้วว่าฉันจะไม่เปิดประตู ฉันโทรไปที่แผนกต้อนรับ ฉันขอให้ผู้หญิงคนนั้นบอกให้พวกเขาไป เธอบอกว่าฉันเป็นคนบอกให้เธอไล่พวกเขาไป ฉันชี้แจงให้เธอฟังว่าฉันบอกเธอแล้วว่าอย่าให้เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยมาเคาะประตูบ้านฉัน... เธอไม่ชอบที่ฉันบอกเรื่องนั้นและวางสายใส่ฉัน ฉันกระซิบกับเธอทางโทรศัพท์เพราะไม่อยากให้เพื่อนบ้านได้ยิน ฉันบอกเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยผ่านประตูอีกครั้งว่าฉันจะไม่เปิดประตู และต้องการให้พวกเขาออกไป... พวกเขาปฏิเสธ และยังคงเคาะประตูและตะโกนว่า "เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัย" ต่อไป ฉันโทรไปที่แผนกต้อนรับหลายครั้งเพื่อขอให้เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยออกไป แต่พนักงานหญิงที่แผนกต้อนรับไม่รับสายฉัน ฉันไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องเปิดประตูในชุดนอน ในที่สุดพวกเขาก็จากไป ฉันรอสักพักแล้วโทรกลับไปที่แผนกต้อนรับเพื่อถามชื่อผู้หญิงคนนั้น เพื่อจะได้แจ้งให้ผู้จัดการทราบถึงสิ่งที่เกิดขึ้น เธอปฏิเสธที่จะบอกชื่อให้ฉันฟัง โดยบอกว่าเธอวางสายใส่ฉันเพราะฉัน "ตะโกนใส่เธอ" ...แล้วก็วางสายใส่ฉันอีกครั้ง ฉันไม่เคยขึ้นเสียงใส่ใครเลย และที่จริงฉันกระซิบกับเธอด้วยซ้ำ ฉันคิดว่าฉันจำเป็นต้องมีตำรวจคุ้มกัน หรือต้องรอจนถึง 11 โมงเช้าจึงจะออกจากห้องพักในโรงแรมได้ เพราะฉันกลัวว่าเพื่อนบ้านจะได้ยินเสียงฉันและออกมาจากห้องแล้วทำร้ายฉัน ฉันเข้าใจว่าโรงแรมทุกแห่งอาจมีแขกที่ส่งเสียงดังหรือประพฤติตัวไม่เหมาะสม และฉันคงไม่แจ้งเรื่องทั้งหมดนี้ให้คุณทราบหากไม่ได้รับการบริการที่ไม่ดีจากแผนกต้อนรับ ความรู้สึกไม่ปลอดภัยในห้องพักโรงแรม อยู่คนเดียว และ "พนักงานช่วยเหลือ" ที่แผนกต้อนรับปฏิเสธที่จะรับสาย ไม่ควรเกิดขึ้นกับแขกผู้เข้าพักเลย ฉันเชื่ออย่างแท้จริงว่าโรงแรมคลาริดจ์ไม่ใช่โรงแรมที่ปลอดภัย อ้อ ปล. ที่แย่ไปกว่านั้นคือ ม่านบังตาหล่นลงมาตอนที่ฉันพยายามปิดมัน แล้วก็หล่นกระแทกพื้นโดนนิ้วเท้าฉันด้วย ฉันคิดว่ามันอาจจะเสียแล้ว มู่ลี่ถูกติดแน่นกับแผ่นยิปซัมซึ่งเคยแตกหักหลายครั้งและไม่เคยได้รับการซ่อมแซม ทำให้ช่องเปิดมีขนาดใหญ่เกินไปที่จะยึดสกรูสำหรับมู่ลี่ได้